Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο ως Διχασμός και Εξιλέωση / Ιωάννης Λάμπρου

Οι καταστρεπτικές συνέπειες της πολιτικής των μνημονίων τόσο σε σχέση με την κοινωνική συνοχή όσο και με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας γνωστές. Πολλά τα κείμενα στα οποία αποτυπώνεται αυτό το συμπέρασμα. Ξεχωρίζουν οι τοποθετήσεις του Β. Βιλάρδου (http://www.analyst.gr/ ) και του καθηγητή Κ. Μελά (http://www.kostasmelas.gr/). Ειδικά το βιβλίο του τελευταίου, Μικρά μαθήματα για την ελληνική οικονομία: Ιδιομορφίες. Ο δρόμος προς το μνημόνιο. Η ύβρις και η νέμεσις (Εκδόσεις Πατάκη, 2013) αποτελεί μια ευσύνοπτη και αναλυτική, συνάμα, διαχρονική παρουσίαση της ελληνικής οικονομίας αλλά και των αδιεξόδων της μνημονιακής πολιτικής.

Παράλληλη συνέπεια της μνημονιακής πολιτικής είναι ο διχασμός της ελλαδικής ανεξάρτητα από το φορέα υλοποίησης της, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ή ΣΥΡΙΖΑ. Η απουσία συγκροτημένης εναλλακτικής πρότασης αποτέλεσμα της χρόνιας μεταπρατικής νοοτροπίας και της αποκοιμιστικής απάτης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος φέρνουν κάθε κυβέρνηση στη θέση να υποχωρεί στις εκάστοτε απαιτήσεις των πιστωτών της χώρας. Τα κόμματα που βρίσκονται αντιμέτωπα με τη διαχείριση της κρίσης, όντας ανίκανα να προτάξουν αντίσταση και σε εμφανή αναντιστοιχία με τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις, προσφεύγουν σε φτηνά τεχνάσματα αποπροσανατολισμού της κοινωνίας. Ικανοποιούν το στενό κομματικό ακροατήριο – μερικώς αδρανοποιημένο από τις παροχές της πρόσκαιρης άσκησης εξουσίας- με ιδεοληψίες και χοντροκομμένες αναφορές στις θεωρητικές τους διακηρύξεις και, ταυτόχρονα, θυμούνται παρελθούσες εποχές εσωτερικού διχασμού επιζητώντας εκδίκηση 70 χρόνια μετά…

Από την πλευρά της κυβέρνησης τα παραδείγματα πολλά. Νομιμοποίηση λαθρομεταναστών, πολιτική ανοικτών συνόρων, επιθέσεις στην Εκκλησία, γελοιοποίηση του θρησκευτικού αισθήματος των Ελλήνων, άρνηση της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Καθ’ Ημάς Ανατολής, απόψεις περί ασυνέχειας του Ελληνισμού και εσχάτως το σύμφωνο συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών. Οι απόψεις αυτές συνοδεύονται με κραυγές σε όποιον διαφωνεί τοποθετώντας τον στην κατηγορία των σκοταδιστών, εθνικιστών, ρατσιστών και μισαλλόδοξων σύμφωνα με την τυποποιημένη, πλέον, απάντηση σε τέτοιες περιπτώσεις. Ιδεοληπτικές εμμονές επιστρατεύονται προς αναζήτηση μιας χαμένης αριστεροσύνης, η οποία αμετάκλητα χάθηκε τους τελευταίους έξι μήνες… Ανίκανοι, μετά τη συνθηκολόγηση τους, να προασπίσουν το συλλογικό συμφέρον ψάχνουν αγωνιστικές δάφνες στην ικανοποίηση καταχρηστικών αξιώσεων κάθε απίθανης μειοψηφίας.

Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι εκπρόσωποι της λεγόμενης Δεξιάς, όπως ο κ. Α. Γεωργιάδης, πέραν της πλήρους ταύτισης τους με τη μνημονιακή πολιτική – διαλυτική του έθνους-κράτους που, θεωρητικά, υπερασπίζονται – προβαίνουν σε δηλώσεις στόχος των οποίων είναι ο παραταξιακός διαχωρισμός της κοινωνίας. Εμείς και Αυτοί. Αναφορές σε σταλινικές διώξεις στην ΕΣΣΔ, Μελιγαλά, μάχη του Μακρυγιάννη, κομμουνιστικά καθεστώτα της Κούβας, Καμπότζης, Βορείου Κορέας και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς επιστρατεύονται για να καταστεί ο διαχωρισμός ευκρινής. Θα σπάγαμε πλάκα με τις καρικατούρες των τηλεπωλήσεων αν δεν υπήρχε πραγματικός κίνδυνος…

Οι υπέρμαχοι, μάλιστα, της μνημονιακής πολιτικής επιθυμούν τη συντριβή της χώρας, να τιμωρηθεί ο ελληνικός λαός που τόλμησε να τους καταψηφίσει στις εκλογές του Ιανουαρίου και στο Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Η εμμονή τους για δικαίωση φάνηκε ξεκάθαρα όταν στις παραμονές του Δημοψηφίσματος δεν κάλεσαν τους συμπατριώτες μας να απέχουν, εφ’ όσον διακήρυσσαν ότι το Δημοψήφισμα ήταν καταστροφικό, με στόχο η συμμετοχή να πέσει κάτω του 40% και άρα την ακύρωση του, αλλά προέτρεπαν, φανατικά, την υπερψήφιση του ΝΑΙ. Υπερψήφιση του ΝΑΙ για αυτούς σήμαινε όχι μόνο συγχωροχάρτι για ανομίες του παρελθόντος άρα και αναβαπτισμός πολλών εξ’ αυτών αλλά και νέα εντολή, επιστροφή με το λαό στα πόδια τους να ζητάει συγχώρεση για το λάθος που διέπραξαν στις εκλογές του Ιανουαρίου. Απαιτούσαν από τον ελληνικό λαό να αυτοεξεφτελιστεί και να βγει στους δρόμους διαδηλώνοντας υπέρ της οικονομικής πολιτικής που διέλυσε την κοινωνία και υπέρ αυτών που εφάρμοσαν, με περηφάνεια, την εν λόγω πολιτική. Και όλα αυτά μόνο και μόνο για να αισθάνονται δικαιωμένοι. Ορισμός της ψύχωσης…

Είναι αυτοί, οι οποίοι δεν επιθυμούν συναίνεση στην οικονομία με τους αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ αλλά που συνεργάστηκαν άψογα με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου. Και είναι αυτοί που κατά πάσα πιθανότητα, σε περίπτωση σχηματισμού οικουμενικής ή κυβέρνησης συνεργασίας θα θέλουν να έχουν ρόλο σε ένα τέτοιο σχήμα…

Όσο πιο πολύ υποχωρούν οι μνημονιακές κυβερνήσεις, οποιασδήποτε ιδεολογικής προέλευσης, στις απαιτήσεις των δανειστών τόσο πιο πολύ καταφεύγουν σε διχαστικές πρακτικές. Οι ιδεολογικές διαφοροποιήσεις καταρρέουν μπροστά στην υποταγή των μνημονιακών προνοιών. Όσο πιο πολύ ταυτίζονται με τις απόψεις των πιστωτών της χώρας τόσο πιο αδίστακτοι γίνονται στη χρήση συνθημάτων και θέσεων που σπρώχνουν την κοινωνία στο διχασμό. Δεν έχουν άλλο αποκούμπι διαχωρισμού από τους άλλους, φορείς όλοι της ίδιας μνημονιακής πολιτικής, παρά τις αναφορές στο παρελθόν και την εμμονή σε ιδεοληψίες που αποτελούν τραγικές μειοψηφίες στην ελλαδική κοινωνία.

Το χαμηλό επίπεδο του δημοσίου διαλόγου και η έλλειψη συνέπειας των προεκλογικών διακηρύξεων των κομμάτων με την κυβερνητική τους πρακτική αποπροσανατολίζουν έτι περαιτέρω τους συμπατριώτες μας καθιστώντας τους ευεπίφορους να πέσουν στην παγίδα του διχασμού.

Η μνημονιακή πολιτική διαλύει τη συνοχή της κοινωνίας. Εμποδίζει την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Διχάζει και βγάζει ότι πιο άσχημο έχουμε ως λαός. Η ενότητα του λαού τίθεται σε κίνδυνο. Απαιτείται συγκροτημένη στρατηγική απεξάρτησης της χώρας από τη μνημονιακή πολιτική. Είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης…

Advertisements
This entry was posted in Άρθρα_Τοποθετήσεις. Bookmark the permalink.