Υποστροφή των εκδυτικισμών, το άλλο «τέλος της Ιστορίας» / Δημήτρης Πεπόνης

The_End_of_History

Από τον 19ο αιώνα και ύστερα υπήρξαν δύο, και μόνον δύο, «παρατάξεις» σε κάθε χώρα (με τη μια να είναι κοινή παντού).

Στη Ρωσία ήταν το δίπολο Zapadniki (δυτικιστές) – Slavophiles. Η Γερμανία χρειάστηκε να ηττηθεί σε δύο ευρωπαϊκούς πολέμους -τους λεγόμενους παγκόσμιους- προκειμένου να γίνει «δυτική» και να ενταχθεί στη «Δύση» (δηλαδή να ενσωματωθεί θεσμικά, οικονομικά, πολιτικά στο φιλελεύθερο πρότζεκτ). Η Ιαπωνία επιδίωξε να εγκαθιδρύσει μια «αυτοκρατορία στα πρότυπα των ευρωπαϊκών μεγάλων δυνάμεων», αρχικά μέσω ενός «εκδυτικισμού» τον οποίον αργότερα χρησιμοποίησε ως μάσκα. Στην Τουρκία ήταν ο Κεμαλισμός. Στην Ελλάδα ο Βενιζελισμός. Αλλού ήταν μοναρχίες, σοσιαλιστικά αυταρχικά καθεστώτα και πάει λέγοντας.

Η εποχή αυτή, που ξεκίνησε κάποια στιγμή μέσα στον 19ο αιώνα, φτάνει σιγά, σιγά στο τέλος της. Όχι όμως όπως φαντάζονταν πολλοί. Το »Τέλος της Ιστορίας» προϋπέθετε πως οι παρατάξεις των απανταχού Zapadniki («αριστερών και δεξιών»), θα επικρατούσαν σε ολόκληρο τον πλανήτη, και έτσι η Ιστορία, όπως ξεκίνησε τον 19ο αιώνα, θα έφτανε στο τέλος της.

Το αντίθετο συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει. Μετά τον «εμφύλιο» του Σάχη Παχλαβί με τον Μοσαντεκ (ενδοπαραταξιακη αντιπαράθεση των ΙρανοΠερσών Zapadniki), ήρθε ο Χομεϊνί. Μετά τον Μουμπάρακ δεν ήρθε η «δημοκρατία» στην Αίγυπτο, αλλά ο Μόρσι (και μετά τον αλ-Σίσι κάτι αντίστοιχο θα συμβεί). Μετά τον Ερντογάν δεν θα επιστρέψουν οι κεμαλιστές (ή θα επιστρέψουν τρομερά αποδυναμωμένοι και εκτός εποχής, διχάζοντας περαιτέρω). Μετά τον Πούτιν δεν θα έρθει ο φιλελευθερισμός και η «δημοκρατία» στη Ρωσία. Και μετά τον Μόντι δεν θα έρθει ένας νέος Νεχρού. Μετά το κομμουνιστικό κόμμα στην Κίνα θα έρθει ένας κινεζικός νεο-αυτοκρατορισμός και όχι μια μεγενθυμένη Αμερική. Και μέσα στις επόμενες δύο εκλογικές αναμετρήσεις, οι Η.Π.Α θα γίνουν πιο εσωστρεφείς και πιο επαρχιώτικες, χάνοντας αρκετά στοιχεία από το οικουμενιστικό-αυτοκρατορικό τους προφίλ.

Zapadniki (Westernizers) όλων των χωρών ενωθείτε -γιατί χανόμαστε-, ακούγεται μια φωνή να λέει (και ο Μάρξ σε αυτούς άνηκε). Το ζήτημα είναι πως ενώ οι Zapadniki παντού υποχωρούν, ακόμα και στις κοιτίδες τους (Η.Π.Α, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο), αυτοί που τους αντιπαρατίθενται ή καλύπτουν το κενό, δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν να κάνουν (πλην ίσως των Κινέζων), δεν έχουν ολοκληρωμένη πρόταση και σχέδιο, και κινούνται σε ένα πειραματικό ή/και υβριδικό στάδιο.

***

Η ανατολική Μεσόγειος, φυσική κοίτη συσσώρευσης και κατάληξης των παγκόσμιων εμπορικών ροών, λίκνο και πυρήνας των μεγάλων θρησκειών και πολιτισμών, κατάντησε -μετεβλήθη σε- αποχωρητήριο ή χωματερή του Ρήνου και της Μάγχης (*). Η ευρύτερη Μέση Ανατολή, διαχρονική χερσαία γέφυρα ανταλλαγής και διακίνησης ιδεών και εμπορευμάτων, κόμβος και σημείο συνάντησης των καραβανιών και των σπαθιών της μιας και μόνης παγκόσμιας ηπείρου, κατάντησε -μετεβλήθη σε- μια κατακερματισμένη και άναρχη υπανάπτυκτη βυθισμένη στο χάος περιοχή. Η Κίνα και οι Ινδίες, αυτές οι «Οικουμένες» που στέκουν σταθερές μέσα στο πέρασμα των αιώνων, πάντα αυθύπαρκτες, αυτόνομες και αυτόβουλες, διαχρονικά κέντρα παραγωγής και κατασκευής πνευματικών-άυλων και υλικών προϊόντων της ανθρώπινης ιστορίας, κατάντησαν -μετεβλήθησαν σε- αδιάφορες υποβαθμισμένες και απόμακρες περιφέρειες.

Τους τελευταίους δύο αιώνες, οι προηγούμενες εξελίξεις αποτέλεσαν Ύβρεις απέναντι στον ανθρώπινο πολιτισμό, την ιστορία και την κληρονομία του (»εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» τα ονομάζουν στις μέρες μας). Τα κέντρα ισχύος που διέπραξαν αυτές τις Ύβρεις -ή συνέβαλλαν καθοριστικά στην πραγματοποίηση τους-, θα κλιθούν να τοποθετηθούν γύρω από τις νέες πλανητικές εξελίξεις που οδηγούν στην αυγή μιας νέας εποχής. Της εποχής -της επιστροφής- των αναγεννημένων παραδοσιακών ιστορικών, πολιτισμικών και γεωγραφικών κέντρων της ανθρώπινης ιστορίας. Έχουν την επιλογή, είτε να αιματοκυλήσουν την ανθρωπότητα, είτε να συμμετέχουν στη διαμόρφωση αυτή της νέας παγκόσμιας τάξης (αποτελώντας οργανικά μέρη της).

Ένα είναι σίγουρο. Η ιστορία δεν τελείωσε, ούτε ο κόσμος οδεύει προς το τέλος του (παρά τον κοσμικής μορφής μεσσιανισμό που πάντοτε υποβόσκει στο νεωτεριστικό ευρωκεντρικο μυαλό). Όπως λέει και μια φράση: It’s Not the End of the World, It’s Just the End of You.

***

Οι παγκόσμιες εξελίξεις που οδηγούσαν στον νέο ιστορικό κύκλο ήταν -και παραμένουν- ευνοϊκές για εμάς (ως ιστορική αναφορά και ανθρωπολογική ετερότητα, ως κοινωνία, ως έθνος, ως διακριτή οντότητα ή όπως αλλιώς θέλετε). Αλλά κάποιοι φρόντισαν να μας ρίξουν στο βάραθρο, όχι να μας συγχρονίσουν με αυτές. Πρέπει, οφείλουμε να είμαστε παρόντες (»πάση θυσία» που λέει και η συνθηματολογία των χυδαίων) σε αυτή την νέα εποχή, σε αυτόν τον νέο -πραγματικά παγκόσμιο-, ιστορικό αιώνα. Και θα είμαστε. Είτε υπό κρατική μορφή οργάνωσης, είτε χωρίς (καθόλου απίθανο έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα). Το περιφερειακό και παραδοσιακά εξαρτημένο δορυφορικό κράτος-πελάτης και οι μεταπρατικές «ελίτ» του μας έφεραν εδώ που βρισκόμαστε σήμερα.

***
(*) Θα μπορούσε επίσης να ειπωθεί πως η ανατολική Μεσόγειος κατάντησε η «Νεκρά Θάλασσα» ή τα υδάτινα «Βαλκάνια» του ηπειρωτικού ευρωπαϊσμού. Το Αιγαίο, φυσικά αποτελεί οργανικό μέρος και ενοποιητικό παράγοντα μεταξύ ανατολικής Μεσόγειου και Εύξεινου Πόντου.

*Δημήτρης Πεπόνης, δημοσίευση στο ΙΝΣΠΟΛ και στο cosmoidioglossia.

Advertisements

About inspol

Γεννήτρια πολιτικής σκέψης, αιτία πολιτικής πράξης. conservatives.gr
This entry was posted in Άρθρα_Τοποθετήσεις. Bookmark the permalink.